Gisteren leek een hele normale dag te worden; ff
wakker worden met espresso, tegelijkertijd mail
checken en mijn dagelijkse routine doen…
Ergens in de middag, tussen wat montage-dingen
en andere toestanden door, ontdek ik op mijn
hyve de eerste signalen; we zullen je missen…
Snap nog niet helemaal over wie het gaat…
Zo rond een uur of vier wil ik ff de stad in;
toch nog even het RTL-nieuws kijken…
Het eerste bericht gaat over een cameraman
van RTL die is omgekomen in Gori… het is Stan…

Ik werk zelf regelmatig bij het nieuws als
floormanager; ken dus ook veel mensen daar
en anderen ook weer helemaal niet eigenlijk.
In die laatste categorie viel Stan; natuurlijk
zag ik hem met enige regelmaat op de redaktie
als hij met een verslaggever op pad ging of
terugkwam van een klus…
Al die jaren (ik loop er zelf ook al een jaar of
15 rond) kwam ik hem tegen; zo langzamerhand
leerden we elkaar ‘herkennen’… He, hoe ist???
En weer doorlopen, ieder bezig met ons eigen
ding(etje).
Nooit is het tot een lang gesprek gekomen, slechts
hele kleine korte encounters…
En nu zou ik willen dat ik daar ooit eens de tijd
voor genomen had… Goeie gozer voor mijn gevoel…
Ruwe bolster, blanke pit!
Maar ik kende hem niet, niet echt tenminste…
Jammer!

In de loop van de avond bekruipt mij een
onbestemd gevoel; ik zie Antoine (als verslaggever
natuurlijk ook met Stan op pad) zich heldhaftig
en manmoedig door de half acht uitzending
‘heenslaan’… hij had het moeilijk…
Ik zag dat hij tegen zijn tranen aan het vechten
was; in de opening in ieder geval, bewonderens-
waardig hoe hij de uitzending presenteerde.

Dat draagt allemaal bij aan mijn onbestemde
gevoel; ik realiseer me dat ik in het leven van
Stan nog niet een speldenprik ben geweest;
maar als ik vervolgens alle reakties zie op de RTL
nieuwssite schieten de tranen in mijn ogen…
Voor mijn collegas, de vriendenkring van Stan en
natuurlijk zijn vrouw en kinderen…

En weer zou ik willen dat ik iets beter wist wie
Stan was… Het gaat er niet meer van komen…

De rouwadvertentie in de Telegraaf van vandaag
van de verslaggevers van RTL die met hem
werkten sprak boekdelen wat dat betreft:

Wat heb je ons laten lachen
Wat heb je hard gewerkt
Wat werden we soms ‘moe’ van je
Wat was je goed
We dachten dat je onverwoestbaar was
Wat zullen we je verschrikkelijk missen.

Dag Stan, ga jij maar mooie plaatjes maken
waar je nu bent… dan komen wij daar, ieder
op onze eigen manier en eigen tijd, wel weer
naar kijken…

Stan is nog geen veertig jaar oud geworden…

Naschrift 28-09-08
Inmiddels hangt er in de hal van het RTL pand
een kunstwerk gemaakt door voormalig Editie
NL-verslaggever Diederick Kraaijeveld…
Diederick is al een tijdje fulltime kunstenaar
en heeft Stan, waar hij ook regelmatig mee
heeft gewerkt, vereeuwigd uit stukken oud hout.
En zo ziet dat er uit…

Erg mooi geworden vind ik persoonlijk…
Als je benieuwd bent naar meer werken van
Diederick, check dan DE WEBSITE VAN DIEDERICK

Ik schreef een tijdje geleden al over het feit dat
er binnen mijn vrienden- en kennissenkring
heel veel mensen zwanger waren, dan wel net
bevallen… In die laatste categorie kan ik er nu
eentje toevoegen; mijn goede vrienden Bob en
Diana zijn papa en mama geworden! Yeah!

En dit is de kleine man! Hij heet Thijs van Dijk.
Omdat het goede vrienden zijn, ben je zelf ook
heel erg betrokken bij hoe het gaat… en vooral
ook omdat het voor hen vorig jaar ff mis ging…
Dus heb ik de afgelopen week na elke uitzending
mijn telefoon gecheckt; kijken of Bob al iets te
melden had via sms of eventueel gebeld…
Woensdagmorgen was het zover; had een
oproep gemist en toen ik dat checkte bleek dat
Bob gebeld had; teruggebeld en wat bleek: hij
belde niet eens om te melden dat ze in het
ziekenhuis waren… nee, Thijs was al geboren!
Om 11.17 uur kwam ie op de wereld… en gek,
Bob en ik zitten ook op hyves, om exact 11.17
uur had ik een krabbel achtergelaten met de
vraag hoe het aan het thuisfront was en een
smiley met een zandlopertje erbij… Hhmm?!?

Anyway, gezond ter wereld gekomen dus!
En afgelopen vrijdag viel het geboortekaartje
door de bus; nou ja, kaartje… Bob is grafisch
ontwerper van beroep, dus had ie uitgepakt!
Het is een heel boekwerk(je) geworden… en
hieronder een paar paginaatjes daarvan.

Heel, heel mooi gedaan! Grote klasse maatje!
Als het ooit zover gaat komen dat ik aan zoiets
toe ben, dan gaat de opdracht naar Bob!

Blij voor ze, want het zijn fijne mensen met het
hart op de goede plek; en dat moet je koesteren,
dat soort vriendschappen…

Love U guys!

O ja, mocht je ze willen feliciteren, dan kan dat:

BABYLOG VAN BOB, DIANA EN THIJS

Dat is een beetje het woord waar ik de laatste
tijd in mijn kennissen- en vriendenkring mee
geconfronteerd wordt. Een aantal zijn al wat
langer mama of papa en mama; een aantal is
net bevallen, van harte gefeliciteerd nog…, en
een aantal is hoogzwanger of zwanger en dus
komen er nog meer kleine spruiten bij in de
kennissen- en vriendenkring. Echt wel een
beetje opvallend eigenlijk dat dat ineens zo
hand over hand schijnt toe te nemen.
En nee, voor het geval je dacht mocht denken,
ik word zelf niet vader of zo… tenminste niet
dat ik weet
Maar ik ben zelf natuurlijk ook baby geweest…

Onlangs nam mijn moeder dit voor me mee; het
kleine kettinkje dat ik om mijn pols had toen ik
net geboren was… Aaahh, lief he?
Zat om mijn pols en was aan de ruime kant.

En hierboven de huidige situatie; nauwelijks
voor te stellen dat ik zo klein ben geweest…
Ik had dus een polsje ter dikte van anderhalve
duim zo ongeveer!

En bovenstaand kaartje zat ook bij de geboorte-
relikwieen; beetje klein dus: geboren in het
Diakonessenhuis te Leeuwarden, rechtsboven
op het kaartje staat tholentang; geen idee of
dit een of ander vaag instrument is waar ik mee
gehaald ben of de naam van de dokter of zo…
Verder heet ik voluit Pierre Onno Dijkstra, ben
geboren op 7 augustus 1964 om 4.25 uur (aha,
vandaar dat ik meer een avond- en nachtmens
ben), woog bij geboorte 3870 gram, was 53 cm
kort en toen ik het ziekenhuis verliet was ik al
afgevallen: bij vertrek 3650 gram!
En nee, geen echo’s bewaard gebleven op dvd,
niet eens als printje of zo, geen babyblog of
website voor me begonnen toen ik was geboren
(dit bedoel ik niet lullig overigens). De tijd was
gewoon anders.
Dus na dit kettinkje en het kaartje van het
ziekenhuis is de eerste tastbare herinnering een
foto, genomen met een Polaroid camera of zo
die inmiddels redelijk verkleurd is. Toch mooi!
En ja, mijn ouders waren heel blij met mij!
En nog steeds. Ook mooi!

Het is werkelijk ongelooflijk wat sommige dingen,
denk aan geluiden en geur, met je doen…
Ik heb altijd al heel veel gehad met muziek,
nummers die je hoort waardoor je ineens terug
bent in de tijd.
Als ik bijvoorbeeld Terence Trent d’Arby hoor,
gewoon een nummer van die fijne cd Introducing
the hardline…, dan ben ik heel ff terug in Barcorolle,
een bar-dancing in Leeuwarden waar ik midden jaren
80 onder andere het licht verzorgde; we hebben die
cd helemaal grijs gedraaid.
Of als ik een nummer hoor van Grease, dan ben ik
net uit de bioscoop gekomen waar ik de film heb
gezien destijds; in Leeuwarden ook weer; en de gracht
die voor de bios lag (en nog steeds ligt) was ineens
geen gracht, maar dat afwateringskanaal waar Danny
de race reed om ‘pink’.
Ik zat ff in een auto en reed zelf een race tegen iemand…

Onlangs had ik een ‘back in the days’ ervaring
met een geur.
Kadootje gekocht voor iemand die jarig zou worden;
een parfum, waarvan ik nog wist dat dat een tijd lang
haar geurtje was maar misschien ook wel niet meer…
Thuis gekomen ff het flesje uit de verpakking gehaald en
benieuwd als ik was even geroken…
Tjonge, wat er toen gebeurde!
Werd blij en verdrietig tegelijkertijd… een hele vreemde
gewaarwording; blij omdat het inderdaad de goede geur
was (klinkt misschien raar, maar ik kon me de geur tot
dat moment alleen maar heel vaag herinneren, laat staan
‘beschrijven’) en me herinnerde aan ontzettend veel leuke
dingen die we samen beleefd en gedaan hebben.
En verdrietig omdat dat dat niet meer zo is; en dat mis ik!

Raar hoor, hoe sommige dingen soms op je inwerken…

Voor weer een logje. Afgelopen weekend was
bijzonder! En dat kwam voornamelijk door de
vrijdagavond. Wij bij RTL namen afscheid van
een geliefde collega, cameraman, Ide Rijper.

Ide is inmiddels 60 en heeft de mogelijkheid
om met pre-pensioen te gaan met beide
handen aangegrepen. Hij werkte de afgelopen
18 en een half jaar bij RTL.
Op zijn 41ste is hij hiermee begonnen, een
behoorlijke stap voor iemand die tot dan toe
zijn geld als danser had verdiend.
Ide en Eef gaan in Frankrijk wonen vanaf
eind februari; ze hebben daar een tijd geleden
een huis gekocht, doen de boel hier aan de
kant en vestigen zich in Bretagne.
Maar goed, voor het zover is, moesten we
natuurlijk nog op passende wijze afscheid
van hem nemen, met een ‘groot’ feest!
Nu is Ide zelf een rustig iemand, zo van
x91doe maar gewoon, dan doe je al gek genoegx92
En dus had hij aangegeven om er niet al te
veel werk van te maken, van dat feestje dus.
Mis! Want iemand die zo goed ligt bij iedereen
als Ide, laat je niet met stille trom vertrekkenx85
Integendeel!

Drie collega-cameramensen, EJ, San en Mat zijn
5 weken bezig geweest om een fantastisch
afscheidsfilmpje in elkaar te draaien; en dat Ide
hier niet op had gerekend, kun je wel zien aan
de volgende fotos…

Natuurlijk ben ik ook gevraagd of ik oude fotos,
dan wel video-fragmenten van Ide had liggen…
en dus was ik een tijdje geleden in mijn enorme
collectie aan het zoeken; op zoek naar Ide,
ergens verdwaald of prominent, op een foto…
Tot mijn stomme verbazing kwam ik hem op
geen enkele foto of videoband tegen…???
Dat heb ik dus afgelopen vrijdag goedgemaakt;
meer dan 200 fotos gemaakt waar zowel Ide
rijkelijk vertegenwoordigd is als ontzettend
veel oud-collegax92s die waren komen opdraven
om nog een keer met Ide bij te kletsen, een
toost met hem te kunnen maken en even bij
te praten.
En Ide was hierdoor compleet overdonderd!
Gelukkig maar! Hij heeft een afscheid gekregen
van zijn collegas waarvan je hoopt dat je dat
zelf ooit eens mag overkomenx85
Prachtige vent! Veel plezier en rust in Bretagne,
Ide en Eef! Dat verdienen ze.
En kom nog eens een bakkie doen bij RTL
als jullie in de buurt zijn.
Pierre en al je andere collegas bij RTL Nederland.

De afgelopen  week wel ff bijzonder geweest…
Was bij mijn ouders in Leeuwarden omdat ik de
begrafenis had van mijn opa.
Woensdagavond naar Lwd gereden; rustig
aankomen en ff bijpraten met mijn papa en
mama, de lieverds!
Ergens zo rond drieen naar bed; en niet kunnen
slapen; later wel, maar zo rond  kwart voor
acht weer wakker…
Nog ff omdraaien, maar zo rond kwart voor
negen maar besloten om het bed uit te komen.
Zou om tien uur wakker worden gemaakt, dus
dat ene uurtje… omdat ik vroeg wakker was,
rustig koffie kunnen doen en fotos bekijken van
vroeger; waaronder fotos van mezelf, mijn zusje
en mezelf en mijn zusje samen met opa en oma…
Maar ook twee fantastische fotos van mijn papa
en mama; toen ze nog jonger waren…


vooral de bovenste vind ik heerlijk; net een of
andere playboy met zijn chickie…

Geweldig! Het heeft zo moeten zijn of zo; kort
slapen, en vroeg wakker worden alleen al om
die fotos op mijn gemak te kunnen bekijken.
Misschien binnenkort ook wel wat jeugdfotos
van mij en mijn zusje; hoewel ik van sommige
fotos van mezelf van vroeger een klein beetje
het schaamrood op de kaken krijg.

Hoe dan ook, voor jullie allemaal een goed,
gezond, bruisend en sprankelend 2008!
I love U all!!

Nog een logje op de valreep van het oude jaar.
In de nacht van 29 op 30 december is mijn opa
overleden; hij woonde, na het overlijden van
mijn oma in het jaar 2000, al geruime
tijd in een verzorgingstehuis in Leeuwarden.

opa en oma toen oma nog leefde, tijdens een
familiebijeenkomst in Leeuwarden, in mei 1997.

In de tijd dat ik nog in Leeuwarden woonde bij
mijn ouders, ging ik regelmatig met mijn moeder
mee op vrijdagmiddag als ze op visite ging.
Ik ging dan meestal een uurtje eerder, zodat ik
even met opa kon schaken; van hem kreeg ik
het boekje ‘Oom Jan leert zijn neefje schaken’.
En naarmate ik beter werd, duurden de partijen
ook langer… soms zat ik daar wel van half drie
tot half zeven, als ik echt weg moest omdat mijn
moeder zo tegen die tijd het eten klaar had.
De laatste jaren zag ik hem eigenlijk niet zoveel
meer; woon alweer een jaar of negentien hier in
en rond Hilversum en allengs verwatert het
kontakt een beetje; zal toch wel een beetje een
raar moment worden aanstaande donderdag.
Begreep van mijn moeder dat de man de
afgelopen jaren best wel heel oud geworden was.

Op dit moment van schrijven krijg ik overigens
de rouwkaart net binnen…
Johannes Metselaar, weduwnaar van Anna van
Haitsma, is na een kort ziekbed op 92-jarige
leeftijd overleden en zal aanstaande donderdag
naast zijn vrouw begraven worden op een
begraafplaats in Franeker.

Dan zijn ze, zoals mijn zusje dat op hyves had
staan, weer samen. Dag opa en oma.
Bedankt voor alle schaakpartijen (hoewel ik er
niet veel van won) en, van nog veel eerder,
alle ritjes met de trein naar Harlingen om daar
gewoon een beetje naar de veerboten en de
dingen in de haven te kijken; maar twee van
nog veel meer herinneringen…

Een goede jaarwisseling jongens en meisjes!

Mailtje vanavond van mijn vader….
Je weet echt niet wat je overkomt!!

Hoi Pierre.Met succes 1 klick zijn je fotos binnen gehaald
Welgeteld meen ik,zn 24 stuks Ingeladen in mijn pb Ik zal een aantal
vergrotingen maken lijkt me leuk dan zie ik wie er
allemaal zijn geweest.Dit geeft en goed gevoel lijkt mij. Zo bouw je
aan zekerheden die anders geruisloos verdwijnen.Een goeie maat is
beter dan Ja voor het werk denk ik.Als jullie binnen kort de zaken
wat op een rijtje hebben is de tijd van brainstormen goed om te
kijken wat nog aan zekerheden kan/moet gedaan worden Als je
altijd op het meer gevaren hebt wil je ook wel eens op het
Ijsselmeer zien dacht ik zo.Verbreden is nooit weg.Om eens naar
een ander te zien of de leerschool uit te pluizen kan de horizon
behoorlijk verbreden Maar dat is natuurlijk aan jullie.
De ouwe Dijkstra ziet het met jullie wel zitten .He we sprailen
(spreken en mailen)nog wel weer .Bedank voor je mail Mapa

Mijn papa is inmiddels 70+ wat mooi jongens en meisjes!!!!!!!!!!!
En dit was mijn antwoord vanavond…

Ach ‘ouwe man’, papa, held en meer van dat soort dingen…

heb je enig idee hoeveel ik van jou en mama houd…………..
soms denk ik van niet omdat ik er niet zoveel aanleiding
toe geef, maar don’t get me wrong!
jullie hebben het heel goed gedaan, ons opvoeden en een
beetje wegwijs maken in de wereld…
door I en L besef ik dat alleen maar meer…
beide meisjes/vrouwen die ik heb liefgehad, hebben zoveel
gemist in hun leven, en wij, barbara en ik, hebben daar zo
ongelooflijk veel van meegekregen, liefde en allemaal leuke
dingen; ik kan zoveel opnoemen dat wij wel en die twee
niet hebben meegemaakt…
heb vanavond op mijn weblog ff iets geschreven; over dat
het met mij wel goed gaat… en dat meen ik, nu, na vier jaar
of zo gaat het wel weer goed met me!
en tegelijkertijd een soort besef kwa nieuws dat het echt niet
slecht met me gaat, als ergens anders in nederland een gezin
zijn vier dochters verliest door een brand………………………..
hoe kan dat, pa?????????????????????????????????????
ik snap het niet

Love U en mam. Echt!!!!!!!
Trusten!

Jullie zoon, Pierre.

Lang geleden alweer dat ik een logje schreef.
Waarom? Waarschijnlijk omdat ik heel veel via
Hyves doe tegenwoordig, zeker daar waar het
gaat om foto’s; bovendien kun je daar ook via
korte berichtjes een beetje laten weten waar
je bent of waar je mee bezig bent.
Wat is er allemaal gebeurd de afgelopen tijd?
Leuke dingen! Concertjes gedaan met vrienden
Bob en Diana; laatst nog met Bob naar Raul
Midon geweest, erg leuk en indrukwekkend.
Bovendien zijn zij zwanger! Na een half jaar
geleden een miskraam te hebben gehad, lijkt
nu alles goed. In juni komt er een klein van
Dijkje bij! En om me te vertellen dat zij zwanger
waren, hadden ze een speciale slab voor me
gemaakt met de tekst: Goe goe, oppas gezocht!
Nou jongens, als het nodig is, kan dat… als jullie
me daar in vertrouwen natuurlijk!
En natuurlijk een eigen website meteen erbij:
BABY WEBSITE VAN BOB EN DIANA EN ….

Vandaag, tweede Kerstdag, aan het werk bij het
Rtl Nieuws; rustig en relaxed dienstje.
Gisteren, eerste Kerstdag, in mijn eentje thuis
doorgebracht met een lekker gewokt kippie, een
paar goede glazen witte wijn en zappend heen en
weer tussen de gebruikelijke films rond de Kerst.
Zo kwamen Finding Nemo, Miracle on 34th street
en natuurlijk The sound of music weer voorbij.
Heerlijk genoten, vooral van Nemo; blijft een topper!

En nee, met mij hoef je geen medelijden te hebben
in dat opzicht; heb Kerst wel vaker alleen
doorgebracht en zelfs met Oud en Nieuw wel eens
(bewust) alleen gezeten. Ff dingen doorvoelen…

Medelijden moet je hebben met bijvoorbeeld de
ouders van de vier meisjes die in Arnemuiden zijn
omgekomen; Kerst zal nooit meer hetzelfde zijn voor
die mensen en hun leven al helemaal niet.
Of denk aan de nabestaanden van de vader en
dochter die in Oostenrijk zijn omgekomen, de jongen
van 17 die is doodgestoken en zo zijn er helaas
teveel dingen om op te noemen.

Wat heb ik het dan goed eigenlijk, realiseer ik me.
Op naar 2008 jongens en meisjes.
Een goed, gezond en spetterend jaar voor jullie allemaal!